ونتیلاتورهای فشار منفی(NEGATIVE PRESSURE VENTILATOR)
ونتیلاتورهای فشار مثبت(POSITIVE PRESSURE VENTILATOR)
ونتیلاتورهای فشار منفی
اولین نسل از ونتیلاتورهایی بودن که بر اساس سیستم طبیعی دم طراحی شدن ، بنحوی که بدن یا قفسه سینه بیمار داخل یک محفظه قرار میگرفت و با اعمال فشار منفی ، این فشار منفی به قفسه سینه و ریه منتقل و هوا بداخل ریه ها کشیده میشد.
موارد استفاده ونتيلاتورهای فشار منفی
1- هيپوونتيلاسيون ناشی از ناهنجاريهای مكانيكی
قفسه سينه يا اختلالات عصبی/عضلانی
مثال : پوليوميليت / مياستنی گراوز / صدمات
طناب نخاعی در سطح C3 – C5
2- هيپوونتيلاسيون ناشی از اختلال در مراكز كنترل تنفس واقع در ساقه مغز
مثال : خونريزی و ادم مغزی
مزايا :
• عدم نياز به راه هوائی مصنوعی
• كاهش نياز به سداتيو و شل كننده عضلانی
• كاهش WOB ( درمان متناوب جهت استراحت
عضلات تنفسی )
معايب :
• كاهش تحرك بيمار و بروز عوارض بی حركتی
• اختلال در ساير سيستم های بدن ناشی از فشار منفی
ونتيلاتورهای فشار مثبت
ونتيلاتورهای فشار مثبت در زمان دم ، گاز را تحت فشار به داخل ريه ها به جريان انداخته ، يك فشار آلوئولی مثبت ايجاد مينمايد و موجب اتساع قفسه سينه می شوند برای اين نوع تهويه ، وجود راههای هوای مصنوعی (لوله تراشه يا تراكئوستومی كاف دار) ضروری است.
انواع ونتيلاتورهای فشار مثبت
- ونتيلاتورهای با حجم ثابت
VOLUM CYCLE or VOLUM LIMITED (Volume Targeted )
2. ونتيلاتورهای با فشار ثابت
PRESSURE CYCLE or PRESSURE LIMITED (Pressure targeted )
3. ونتيلاتورهای با زمان (جریانflow ) ثابت
TIME(Flow) CYCLE or TIME LIMITED
ونتیلاتورهای فشار مثبت قدیمی بر همین اساس نامگذاری میشدند بعدا ونتیلاتورهای جدید با تنوع مد ایجاد شد بنحوی که در مدهای انتخابی در یک ونتیلاتور میتواند یکی از سه نوع اشاره شده را یا ترکیبی از آنها را داشته باشد.
مفاهیم اولیه:(تعاریف اولیه که به درک بهتر مد های تنفسی کمک میکند)
هر سیکل دمی در ونتیلاتورهای فشار مثبت سه مرحله دارد:
1-مرحله اول (Trigger) یا شروع کننده كه در مدهاي كمكي Assist و خودبخودي Spontaneous شروع كننده فعاليت دمي بيمار مي باشد و در مدهاي كنترله شروع كننده ، سيكلهاي دمي با تعداد تنفس(زمان) تعريف شده بر روي ونتيلاتور مي باشد.
2- مرحله دوم فاز محدود كننده يا Limit كه بسته به نوع ونتيلاتور يا مد تهويه اي مي تواند حجم ، فشار يا فلو باشد.
3- مرحله سوم مرحله سيكل يا مرحله قطع دم و شروع بازدم مي باشد كه بسته به نوع ونتيلاتور يا مد تهويه اي مي تواند حجم ، زمان يا فلو باشد.
در مرحله محدود کننده، حجم بهتر است یا فشار؟(مدهای فشاری یا حجمی)؟
مزایای مدهای فشار محدود Pressure Limit
فشار متوسط بالاتر راه هوایی از طریق تداوم فشار دمی
پیشگیری ازاعمال فشار بیش از حد بر راه هوایی
بهبود انتشار و توزیع گاز
کاهش WOB(work of Breathing)
اکسیژناسیون تحت کنترل Fio2 و فشار متوسط راه هوایی می باشد
تهویه می تواند تحت تاثیر تعداد تنفس و فشار حداکثر دمی باشد
الگوی جریان گاز از نوع نزولی (decelerating Flow)می باشد
مزایای مدهای حجم محدود Volume Limit
تضمین حجم جاری
ارائه حجم جاری ثابت ،علیرغم تغییر درمقاومت راههای هوایی و کمپلیانس ریه
شیوع کمتر آتلکتازی در مقایسه با ونتیلاتورهای فشاری
تهویه دقیقه ای را کنترل می نماید
اکسیژناسیون تحت تاثیر Fio2 و PEEP و زمان دم دارد
الگوی جریان گاز از نوع مربعی (Square)می باشد
بطور کلی در بیمارانی که با منشا اختلال در سیستم مغزی و قلبی (در بخش مبانی توضیح داده شده) تحت تهویه مکانیکی قرار میگیرند و مشکل اصلی آنها تهویه میباشد از مدهای حجمی استفاده نمایید و در بیمارانی که بعلت اختلال در سیستم تنفسی تحت ونتیلاتور قرار میگیرند اگر مشکل اصلی اکسیژناسیون بوده از مدهای فشاری و اگر مشکل اصلی تهویه باشد از مدهای حجمی استفاده نمایید.
با انتخاب مدهای حجمی کنترل کاملی بر روی تهویه بیمار و Paco2 داشته و حجم تضمین شده، اما فشار متغییربوده و احتمال باروتروما بیشتر خواهد بود.
با انتخاب مدهای فشاری کنترل بیشتر بر میزان فشار PIP و Pao2 داشته و فشار تضمین شده، اما حجم متغییر بوده و احتمال هیپوونتیلاسیون و یا افزایش حجم وجود خواهد داشت.
هومن صفدری